To był porządny loch

Goblin kończył kolację, szkielet snuł się bez celu, a smok po raz pierwszy od stu lat zasnął bez zgagi. I ta sielanka trwałaby dalej, gdyby za drzwiami ktoś nie krzyknął, że przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę, ktoś inny nie kazał rzucić na inicjatywę, a jeszcze ktoś nie odgrażał się, że nie pyta o zdanie, bo i tak rzuci Ostateczną Kulę Ognistej Zagłady.

Bohaterowie.

No i cały (nie)święty spokój szlag trafił.

Na pewno znacie klasyczne opowieści o smokach, lochach i śmiałkach, którzy siekają te pierwsze i eksplorują te drugie. Jakby tego było mało, wszyscy szkalują mimiki!

A jeśli potwór też człowiek? Co, jeśli istota, przeciwko której właśnie rzucacie 1k20 na trafienie, też ma uczucia? Jak byście się czuli, gdyby przybysze walczący wręcz, wnóż i chuchający magią demolowali wam dzień w dzień mieszkanie i zabierali wszystkie oszczędności?

W naborze To był porządny loch chcemy poznać opowieści z drugiej strony kostki. Skupcie się na tych mieszkańcach lochów*, którzy zazwyczaj są sprowadzani do roli źródła łupów i punktów doświadczenia. Uderzcie pięścią w stół** i powiedzcie mistrzowi gry, że nie godzicie się na kolejną rzeź niewinnych kultystów, nekromantów czy koboldów.

* Nie definiujemy, czym są „lochy” ani kto je zamieszkuje.

** Tylko najpierw sprawdźcie, czy to jednak nie mimik.